Hicri təqvimi ilə yeddinci il, Rəcəb ayının 24-ü, Xeybər qalasının Əmirəlmöminin İmam Əlinin (ə) vasitəsi ilə fəth olunduğu gündür. (Misbahül-mütəhəccid, s. 749 – Vəqayeül-əyyam: s. 334.)
Xeybər Mədinənin şimalında yerləşən, yeddi qala 20 min nəfərə çatan yəhudilərin olduğu ərazisi 32 fərsəx (38.4km) olan bir yer idi. Xeybərdə yaşayan yəhudilər, müsəlmanlarla bağlıdıqları sazişə baxmayaraq Xeybər qalasını islamın ziddinə çalışan bir mərkəzə çevirib müşrikləri müsəlanların əleyhinə qaldıra bildilər. Onlara kömək edirdilər. O üzdən islamın əziz Peyğməbəri (s) islamın ziddinə çalışan o sonuncu məkanı və islam düşmənlərini məhv etmək, onlarnı fitnəsinin kökükünə kəsmək qərarına gəldi. (Vəqayeül-əyyam, s. 335)
Peyğəmbər (s) Xeybər döyüşünə gedəndə oranın qalasını (qamus) mühasirə etdi. Öncə onlarla mübarizə atmək üçün bayrağı Əbu Bəkrə, sonra Ömərə verdilər. Heç biri uğur əldə edə bilmədi.
Peyğəmbər (s) buyurdu: “Sabah, bayrağı elə bir kişinin əlinə verəcəyəm ki, (həmlələrini təkrar etməsin) heç vəchlə qaçmasın. Elə bir kəs ki, Allahı, peyğəmbərini sevir və Allah və peyğəmbəri də onu sevir. Allah xeybəri onun vasitəsi ilə fəth edəcək. Səhabələrin hamısı arzu edirdilər ki, o məqam ona qismət olsun.
O günün sabahı, peyğəmbər (s) buyurdu: “ Əli ibn Əbu Talib hardadır?” dedilıər ki, gözü ağrayır və onun üçün hərəkət etmək müşküldü. Peyğəmbərlərin (s) sonuncusu buyurdu: “Onu gətirin” Səlmə ibn Eku Həzrəti gətirdi. Peyğəmbər (s) həzrətin başını qucağına götürüb ağzının mübarək suyundan Vəsilərinin sonuncusunun nurlu gözlərinə sürtdü və buyurdu: “ Ey Allah, isti və soyuğun əziyyətini onun üzərindən götür!” O gündən etibarən o həzrətin gözü bir daha ağramadı və isti-soyuqdan əziyyətə düşmədi. Peyğəmbər (s) öz zirehini ona geydirdi, zülfüqarı onun belinə bağladı, bayrağı ona tapşırıb atına mindirdi və buyurdu: “Cəbrail sağında, Mikail solunda, Əzrail önündə, İsrafil arxanda Allahın yardımı başının üstüdə və mənim duam da sənin arxancadır.” Sonra buyurdu: “Öncə onları islama dəvət et.”
Əmirəlmöminin (ə) Xeybər qalasına tərəf hərəkət etdi. Moizə və nəsihətdən sonra bir qrup onunla döyüşmk üçün gəldi. Onlar müsəlmanlardan iki nəfəri şəhid etdilər. Əmirəlmöminin (atını onlara tərəf) çapıb onları öldürdü. O zaman Mərhəbin qardaşı bir dəstə ilə gəldi. Həzrət onları da cəhənnəmə göndərdi. Mərhəb şücaətli döyüşcü idi. Qardaşının intiqamı üçün gəldi. Əmirəlmöminin (ə) zülfüqar ilə onun başına elə vurdu ki, qılınc boğazından keçdi onu iki bölüb yerə atdı. Müsəlmanların təkbir səsi yüksəldi. Yəhudilərdən bir qrupu müdafiə üçün gəlib müsəlmanlarla döyüşə başladı. Əmirəlmöminin (ə) mübarizəyə davam etdi və onlardan bir qrupunu öldürdü və bir qrupu da qalaya qaçdı. Həzrət, özünün qüdrətli heydər əli ilə qalanın qapısını sökdü və müsəlmanların xəndəkdən keçməsi üçün keçid düzəltdi. Həzrət neçə dəfə müsəlmanları o qapı vasitəs ilə keçirib. Bir halda ki, o həzrət üç gün idi ki, ac idi. Beləliklə də Əmirləmöminin (ə) qüdrətli əli ilə Xeybər qapısı fəth oldu. (Əlmüsətədrək ələl-səhihəyn, c.3, s.37 – Kənzül-ümmal, c.5, s.283)
Bu gün Xeybər qalasının İmam Əli (ə) vasitəsi ilə fəth olunduğu gündür
Hicri təqvimi ilə yeddinci il, Rəcəb ayının 24-ü, Xeybər qalasının Əmirəlmöminin İmam Əlinin (ə) vasitəsi ilə fəth olunduğu gündür. (Misbahül-mütəhəccid, s. 749 – Vəqayeül-əyyam: s. 334.)
Xeybər Mədinənin şimalında yerləşən, yeddi qala 20 min nəfərə çatan yəhudilərin olduğu ərazisi 32 fərsəx (38.4km) olan bir yer idi. Xeybərdə yaşayan yəhudilər, müsəlmanlarla bağlıdıqları sazişə baxmayaraq Xeybər qalasını islamın ziddinə çalışan bir mərkəzə çevirib müşrikləri müsəlanların əleyhinə qaldıra bildilər. Onlara kömək edirdilər. O üzdən islamın əziz Peyğməbəri (s) islamın ziddinə çalışan o sonuncu məkanı və islam düşmənlərini məhv etmək, onlarnı fitnəsinin kökükünə kəsmək qərarına gəldi. (Vəqayeül-əyyam, s. 335)
Peyğəmbər (s) Xeybər döyüşünə gedəndə oranın qalasını (qamus) mühasirə etdi. Öncə onlarla mübarizə atmək üçün bayrağı Əbu Bəkrə, sonra Ömərə verdilər. Heç biri uğur əldə edə bilmədi.
Peyğəmbər (s) buyurdu: “Sabah, bayrağı elə bir kişinin əlinə verəcəyəm ki, (həmlələrini təkrar etməsin) heç vəchlə qaçmasın. Elə bir kəs ki, Allahı, peyğəmbərini sevir və Allah və peyğəmbəri də onu sevir. Allah xeybəri onun vasitəsi ilə fəth edəcək. Səhabələrin hamısı arzu edirdilər ki, o məqam ona qismət olsun.
O günün sabahı, peyğəmbər (s) buyurdu: “ Əli ibn Əbu Talib hardadır?” dedilıər ki, gözü ağrayır və onun üçün hərəkət etmək müşküldü. Peyğəmbərlərin (s) sonuncusu buyurdu: “Onu gətirin” Səlmə ibn Eku Həzrəti gətirdi. Peyğəmbər (s) həzrətin başını qucağına götürüb ağzının mübarək suyundan Vəsilərinin sonuncusunun nurlu gözlərinə sürtdü və buyurdu: “ Ey Allah, isti və soyuğun əziyyətini onun üzərindən götür!” O gündən etibarən o həzrətin gözü bir daha ağramadı və isti-soyuqdan əziyyətə düşmədi. Peyğəmbər (s) öz zirehini ona geydirdi, zülfüqarı onun belinə bağladı, bayrağı ona tapşırıb atına mindirdi və buyurdu: “Cəbrail sağında, Mikail solunda, Əzrail önündə, İsrafil arxanda Allahın yardımı başının üstüdə və mənim duam da sənin arxancadır.” Sonra buyurdu: “Öncə onları islama dəvət et.”
Əmirəlmöminin (ə) Xeybər qalasına tərəf hərəkət etdi. Moizə və nəsihətdən sonra bir qrup onunla döyüşmk üçün gəldi. Onlar müsəlmanlardan iki nəfəri şəhid etdilər. Əmirəlmöminin (atını onlara tərəf) çapıb onları öldürdü. O zaman Mərhəbin qardaşı bir dəstə ilə gəldi. Həzrət onları da cəhənnəmə göndərdi. Mərhəb şücaətli döyüşcü idi. Qardaşının intiqamı üçün gəldi. Əmirəlmöminin (ə) zülfüqar ilə onun başına elə vurdu ki, qılınc boğazından keçdi onu iki bölüb yerə atdı. Müsəlmanların təkbir səsi yüksəldi. Yəhudilərdən bir qrupu müdafiə üçün gəlib müsəlmanlarla döyüşə başladı. Əmirəlmöminin (ə) mübarizəyə davam etdi və onlardan bir qrupunu öldürdü və bir qrupu da qalaya qaçdı. Həzrət, özünün qüdrətli heydər əli ilə qalanın qapısını sökdü və müsəlmanların xəndəkdən keçməsi üçün keçid düzəltdi. Həzrət neçə dəfə müsəlmanları o qapı vasitəs ilə keçirib. Bir halda ki, o həzrət üç gün idi ki, ac idi. Beləliklə də Əmirləmöminin (ə) qüdrətli əli ilə Xeybər qapısı fəth oldu. (Əlmüsətədrək ələl-səhihəyn, c.3, s.37 – Kənzül-ümmal, c.5, s.283)