Qəlblərimizin bir tərəfi Kərbəla, bir tərəfi Qəzzə, bir tərəfi isə kədərlə dolu matəm evidir...
21-ci əsrdə demək olar ki, hər yer Kərbəlaya çevrilib, hər gün bizim üçün Aşura... Tarixdən bu günə qədər gözlərimiz saysız-hesabsız yeni Kərbəlalara şahid olub. Həmişə Hüseynin tərəfində duranlar məzlumlar, Yezidin tərəfində duranlar isə zalımlar idi.
Bu gün dünyanın hər yerində Hüseynin işini çiyinlərinə alan yeni Kərbəlalar və məzlum insanlar var. Amma təəssüf ki, bir ümmət olaraq, Hüseynin yolunda Zeynəbin nəfəsi ola bilməmişik.
O qədər ki, hər gün gözümüzün önündə Hüseynin saysız-hesabsız səhabələri ac və susuz şəhadət fincanını içirlər, biz isə ekranlarımızın qarşısında oturub sadəcə "Nə yazıq!" deyib timsah göz yaşları tökürük.
Yoxsa hamımız Allah Rəsulunun qabaqcadan xəbər verdiyi "zəiflik" xəstəliyinin qurbanı olduq?
Bir gün səhabələr soruşdular: "Ey Allahın Rəsulu! O gün sayımız az olacaqmı?"
Peyğəmbər (ona Allahın salavatı və salamı olsun) cavab verdi: "Xeyr, əksinə, o gün siz çox olacaqsınız. Amma siz sel tərəfindən aparılan üzən və yelkənli qayıqlar kimi olacaqsınız. Allah düşmənlərinizin qəlbindən qorxunu aradan qaldıracaq və qəlblərinizə zəiflik qoyacaq."
Səhabələr: "Zəiflik nədir, ey Allahın Rəsulu?" deyə soruşduqda, o cavab verdi: "Dünyanı sevmək və ölümə ikrah etmək." (Əbu Davud)
Niyə bu gün Yezidlər bizdən qorxmurlar?
Bir vaxtlar bir aylıq məsafədən kafirlərin qəlbinə qorxu salan bir qövm deyildikmi?
Bizə nə oldu? Zəiflik xəstəliyi bizi suda üzən və yelkənli qayıqlar kimi bu qədər yüngül etdi?
Dünyanın onları dəyişdirə bilməyəcəyi qədər güclü imana və iradəyə sahib olan, haqq yolunda gedən cəsurlar haradadır?
Uca Allah buyurur: “Sizə əmr edildiyi kimi düz olun!” (Hud, 112)
Haqq yoluna doğru axan sular kimi axmalı olan yolumuz haradadır?
İslam həyat tərzi statusundan məhrum edilib, yalnız sözlərdə, kimliklərdə və rəflərdə qalıb.
Beləliklə, bir millət olaraq pozulduqca çəkimizi itirdik. Qərbə bənzəməyə çalışdıqca, demək olar ki, batdıq.
Dəbdəbəyə can atan evlərimiz... İsrafçılığa çevrilən toylarımız... Doğum günlərimiz, toy ildönümlərimiz və subaylıq məclislərimiz nümayişə çevrilir...
Qəzzanın Kərbəlası
Qəzzada bombardmanda şəhid olan oğlunu qucaqlayan bir ata qışqırdı: “Oğlum! Səni Allaha tapşırıram. Şahid ol ki, səni vətəninə və dininə görə fəda etdim.”
Başqa bir fələstinli ana oğlunun şəhidliyindən sonra dedi: “Mən oğlumu cənnətə göndərdim, ağlamıram; mən sadəcə ümmətin sükutuna görə kədərlənirəm.”
Bu, əsl Kərbəladır...
Bir tərəfdə övladlarını Allah yolunda qurban verən analar, digər tərəfdə isə ekran qarşısında bir neçə göz yaşı tökən və heç nə olmamış kimi həyatlarına davam edən bir ümmət...
Xanım Zeynəbin fəryadı
Kərbəladan sonra Xanım Zeynəb... Zeynəb (r.a.) Yezidin sarayında möhkəm dayandı və qışqırdı: “Ey Yezid! Əlindən gələni et. Allaha and olsun ki, nə bizim işimizi silə, nə də vəhyimizi söndürə bilərsən.”
Bu, Hüseynin işidir.
Başlar kəsilə bilər, amma həqiqət ölmür. Cəsədlər yerə düşə bilər, amma iş yıxılmır. Şəhidlər ölə bilər, amma onların şərəfi heç vaxt ölmür.
Uca Allah buyurur: “Allah yolunda öldürülənlərə “ölüdürlər” deməyin. Əksinə, onlar diridirlər, amma siz bunu hiss etmirsiniz” (Bəqərə, 154).
Bu gün etməli olduğumuz şey sadəcə Kərbəlanı göz yaşları ilə xatırlamaq deyil, həm də Kərbəla mesajını həyatımıza çatdırmaqdır.
Çünki Hüseyn olmaq zülmə boyun əyməməkdir. Zeynəb olmaq qorxmadan haqqı ucadan deməkdir. Abbas olmaq isə işə sadiq olmaqdır. Əli Əkbər olmaq isə gəncliyini Allaha həsr etməkdir.
Allah bizi Hüseynin cərgəsində möhkəm dayananlardan, Kərbəla mesajını başa düşən və onu həyatlarına daşıyanlardan etsin.
Hüseyn əleyhissəlam… Kərbəla şəhidlərinə salam olsun… Qəzzanın cəsur adamlarına salam olsun… Haqq ilə batilin ayrıldığı gündə Hüseynin cərgəsində dayanacaq bütün möminlərə salam olsun…
Bir tərəfimiz Kərbəla, bir tərəfimiz Qəzza!
Qəlblərimizin bir tərəfi Kərbəla, bir tərəfi Qəzzə, bir tərəfi isə kədərlə dolu matəm evidir...
21-ci əsrdə demək olar ki, hər yer Kərbəlaya çevrilib, hər gün bizim üçün Aşura... Tarixdən bu günə qədər gözlərimiz saysız-hesabsız yeni Kərbəlalara şahid olub. Həmişə Hüseynin tərəfində duranlar məzlumlar, Yezidin tərəfində duranlar isə zalımlar idi.
Bu gün dünyanın hər yerində Hüseynin işini çiyinlərinə alan yeni Kərbəlalar və məzlum insanlar var. Amma təəssüf ki, bir ümmət olaraq, Hüseynin yolunda Zeynəbin nəfəsi ola bilməmişik.
O qədər ki, hər gün gözümüzün önündə Hüseynin saysız-hesabsız səhabələri ac və susuz şəhadət fincanını içirlər, biz isə ekranlarımızın qarşısında oturub sadəcə "Nə yazıq!" deyib timsah göz yaşları tökürük.
Yoxsa hamımız Allah Rəsulunun qabaqcadan xəbər verdiyi "zəiflik" xəstəliyinin qurbanı olduq?
Bir gün səhabələr soruşdular: "Ey Allahın Rəsulu! O gün sayımız az olacaqmı?"
Peyğəmbər (ona Allahın salavatı və salamı olsun) cavab verdi: "Xeyr, əksinə, o gün siz çox olacaqsınız. Amma siz sel tərəfindən aparılan üzən və yelkənli qayıqlar kimi olacaqsınız. Allah düşmənlərinizin qəlbindən qorxunu aradan qaldıracaq və qəlblərinizə zəiflik qoyacaq."
Səhabələr: "Zəiflik nədir, ey Allahın Rəsulu?" deyə soruşduqda, o cavab verdi: "Dünyanı sevmək və ölümə ikrah etmək." (Əbu Davud)
Niyə bu gün Yezidlər bizdən qorxmurlar?
Bir vaxtlar bir aylıq məsafədən kafirlərin qəlbinə qorxu salan bir qövm deyildikmi?
Bizə nə oldu? Zəiflik xəstəliyi bizi suda üzən və yelkənli qayıqlar kimi bu qədər yüngül etdi?
Dünyanın onları dəyişdirə bilməyəcəyi qədər güclü imana və iradəyə sahib olan, haqq yolunda gedən cəsurlar haradadır?
Uca Allah buyurur: “Sizə əmr edildiyi kimi düz olun!” (Hud, 112)
Haqq yoluna doğru axan sular kimi axmalı olan yolumuz haradadır?
İslam həyat tərzi statusundan məhrum edilib, yalnız sözlərdə, kimliklərdə və rəflərdə qalıb.
Beləliklə, bir millət olaraq pozulduqca çəkimizi itirdik. Qərbə bənzəməyə çalışdıqca, demək olar ki, batdıq.
Dəbdəbəyə can atan evlərimiz... İsrafçılığa çevrilən toylarımız... Doğum günlərimiz, toy ildönümlərimiz və subaylıq məclislərimiz nümayişə çevrilir...
Qəzzanın Kərbəlası
Qəzzada bombardmanda şəhid olan oğlunu qucaqlayan bir ata qışqırdı: “Oğlum! Səni Allaha tapşırıram. Şahid ol ki, səni vətəninə və dininə görə fəda etdim.”
Başqa bir fələstinli ana oğlunun şəhidliyindən sonra dedi: “Mən oğlumu cənnətə göndərdim, ağlamıram; mən sadəcə ümmətin sükutuna görə kədərlənirəm.”
Bu, əsl Kərbəladır...
Bir tərəfdə övladlarını Allah yolunda qurban verən analar, digər tərəfdə isə ekran qarşısında bir neçə göz yaşı tökən və heç nə olmamış kimi həyatlarına davam edən bir ümmət...
Xanım Zeynəbin fəryadı
Kərbəladan sonra Xanım Zeynəb... Zeynəb (r.a.) Yezidin sarayında möhkəm dayandı və qışqırdı: “Ey Yezid! Əlindən gələni et. Allaha and olsun ki, nə bizim işimizi silə, nə də vəhyimizi söndürə bilərsən.”
Bu, Hüseynin işidir.
Başlar kəsilə bilər, amma həqiqət ölmür. Cəsədlər yerə düşə bilər, amma iş yıxılmır. Şəhidlər ölə bilər, amma onların şərəfi heç vaxt ölmür.
Uca Allah buyurur: “Allah yolunda öldürülənlərə “ölüdürlər” deməyin. Əksinə, onlar diridirlər, amma siz bunu hiss etmirsiniz” (Bəqərə, 154).
Bu gün etməli olduğumuz şey sadəcə Kərbəlanı göz yaşları ilə xatırlamaq deyil, həm də Kərbəla mesajını həyatımıza çatdırmaqdır.
Çünki Hüseyn olmaq zülmə boyun əyməməkdir. Zeynəb olmaq qorxmadan haqqı ucadan deməkdir. Abbas olmaq isə işə sadiq olmaqdır. Əli Əkbər olmaq isə gəncliyini Allaha həsr etməkdir.
Allah bizi Hüseynin cərgəsində möhkəm dayananlardan, Kərbəla mesajını başa düşən və onu həyatlarına daşıyanlardan etsin.
Hüseyn əleyhissəlam… Kərbəla şəhidlərinə salam olsun… Qəzzanın cəsur adamlarına salam olsun… Haqq ilə batilin ayrıldığı gündə Hüseynin cərgəsində dayanacaq bütün möminlərə salam olsun…